Siostry Felicjanki

SIOSTRY FELICJANKI

Congregatio Sororum S. Felicis de Cantalice Tertii Ordinis Regularis Saneti Francisci Seraphici (CSSF). Zgromadzenie zakonne, habitowe. Felicjanki powstały w połowie XIX w. w Polsce. Ich powołaniem jest ukazywanie bezgranicznej miłości Boga, objawiającej się w całkowitym poddaniu się Jego woli. Powołanie to realizują służeniem dzieciom, osobom starszym, opuszczonym, samotnym, chronicznie chorym oraz rodzinom potrzebującym pomocy. Założycielka zgromadzenia, Maria Angela Truszkowska, została beatyfikowana w 1993 r. przez papieża Jana Pawła II.

Charyzmat:

Bezgraniczna miłość Boga, objawiająca się w całkowitym poddaniu się Jego woli, realizowana we współczującej miłości miłosiernej oraz w ofiarnej służbie potrzebującym i w trosce o zbawienie wszystkich ludzi.

Hasło:

"Wszystko przez Serce Maryi na cześć Przenajświętszego Sakramentu".

Data założenia:

21 listopada 1855 r., definitywnie zatwierdzone 19 lipca 1899 r. przez papieża Leona XIII.

Historia:

Zgromadzenie sióstr felicjanek zostało założone w Warszawie 21 listopada 1855 r. przez bł. Marię Angelę (Zofię) Truszkowską, pod duchowym kierownictwem bł. Honorata Koźmińskiego i o. Beniamina Szymańskiego. Aprobatę ustną otrzymały felicjanki 10 kwietnia 1857 r. od arcybiskupa warszawskiego Antoniego Fijałkowskiego. W 1860 r. młoda wspólnota felicjanek została podzielona na dwie gałęzie: ściśle klauzurową i kontemplacyjno-czynną. Przełożoną generalną obydwu gałęzi była m. Angela Truszkowska.

Błogosławiona Maria Angela Truszkowska urodziła się 16 maja 1825 r. w Kaliszu jako najstarsza z siedmiorga dzieci Józefa i Józefy Truszkowskich. Na chrzcie otrzymała imiona Zofia Kamila. Z domu rodzinnego wyniosła głębokie religijne wychowanie.
W Warszawie, dokąd przybyła z całą rodziną, uczęszczała na pensję p. Guerin. Od najmłodszych lat pragnęła nieść pomoc ubogim.
Służyła im najpierw w Towarzystwie św. Wincentego á Paulo, do którego wstąpiła w 1854 roku. Niebawem jednak zaczęła sama organizować opiekę nad sierotami i staruszkami z Warszawy ówczesnej Warszawy. Ogrom nędzy na ulicach nie dawał Jej spokoju i dlatego w 1855 r. zgromadziła grupkę osieroconych dziewcząt oraz staruszki, najmując dla nich skromne mieszkanie w pobliżu kościoła Panny Maryi na Nowym Mieście. W ten sposób powstał Instytut Panny Truszkowskiej, zwany Przytułkiem św. Feliksa. Potem, gdy potrzeby instytucji zaczęły wzrastać, musiała przenosić się jeszcze dwukrotnie: najpierw do domu dominikanów przy ul. Mostowej, a potem, w lipcu 1857 r., do dużego gmachu Biblioteki Załuskich przy ulicy Daniłłowiczowskiej, który otrzymała od hr. Elfrydy Zamoyskiej. W powstałym przytułku wychowywały biedne i opuszczone dzieci, opiekowały się starcami oraz zaniedbanymi dziewczętami, posługiwały chorym w domach prywatnych, katechizowały dzieci, prowadziły katechumenat, tercjarstwo, rekolekcje dla świeckich, bractwa Żywego Różańca. W maju 1855 roku Zofia za radą ojca Honorata Koźmińskiego, swego spowiednika, wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Franciszka, przyjmując imię Angela, które będzie odtąd jej zakonnym imieniem. Z Zofią współpracowała jej kuzynka Klotylda Ciechanowska (s. M. Weronika). Obie w dniu 21 listopada 1855 roku ofiarowały się na służbę Panu Bogu przed Obrazem Matki Bożej Częstochowskiej. Ten dzień jest uznawany w historii Zgromadzenia za dzień jego powstania. Opiekę duchową nad rozwijającym się Zgromadzeniem objęli ojcowie kapucyni ( O. Beniamin Szymański i O. Honorat Koźmiński).

Więcej informacji o Błogosławionej Marii Angeli Truszkowskiej

Nazwę "felicjanki" nadał siostrom lud Warszawy, widząc je modlące się z dziećmi w kościele ojców kapucynów w Warszawie, przed ołtarzem św. Feliksa z Kantalicjo (1515-1587), patrona dzieci i chorych. Do 1864 r. felicjanki prowadziły już 34 placówki, przeważnie wiejskie, w Królestwie Polskim, w tym wśród unitów na Podlasiu. W Warszawie miały zakłady dla sierot, bezdomnych kobiet i dziewcząt, przygotowywały do chrztu św. oraz współpracowały z kapucynami nad odnową tercjarstwa franciszkańskiego.

W 1860 r. ze Zgromadzenia Felicjanek wyłoniła się gałąź zakonnic klauzurowych, nazywanych kapucynkami, żyjących według reguły św. Klary.

Wybuch powstania styczniowego (1863 r.) spowodował zmianę działań felicjanek. Ochrony zamieniono na szpitale, gdzie opatrywano rannych żołnierzy powstańczych. Podczas powstania styczniowego pielęgnowały rannych żołnierzy w 25 szpitalach polowych. Ta samarytańska posługa nie spodobała się jednak okupantom rosyjskim, którzy 18 grudnia 1864 r. wydali ukaz o kasacie Zgromadzenia Sióstr Felicjanek, które musiały zdjąć habity i wrócić do swoich rodzin. Tylko grupie sióstr klauzurowych, jaka wewnątrz nowej zakonnej wspólnoty wyodrębniła się jeszcze w 1860 r., pozwolono zachować strój zakonny i przewieziono je do klasztoru sióstr Bernardynek w Łowiczu. Wśród nich znajdowała się też Matka Angela (felicjanki wraz z m. Angelą po kasacie wywiezione zostały do klasztoru Bernardynek, po czym w 1871 r. przeniosły się do Przasnysza i przyjęły nazwę kapucynek). Przez półtora roku pozostawała w tym klasztorze, po czym udała się do Krakowa, gdzie Zgromadzenie prowadziło jedną ochronę oraz otrzymało drugi dom od Pelagii Russanowskiej przy ul. Mikołajskiej 18.

Objęła teraz ster rządów we wspólnocie felicjańskiej. Starała się o zatwierdzenie Zgromadzenia na terenie Galicji i myślała o budowie nowego klasztoru. Kilka lat później poważnie podupadła na zdrowiu, stopniowo traciła słuch. Jej prośba o zwolnienie z obowiązków zarządzania Zgromadzeniem została przyjęta. Od tej pory swoje wysiłki skierowała w stronę redakcji Konstytucji Zgromadzenie.

20 stycznia 1870 r. opuściła dom przy ul. Mikołajskiej i przeniosła się na stałe do nowego klasztoru przy ul. Smoleńsk w Krakowie. Dom ten, nie wykończony jeszcze, Zgromadzenie zbudowało na posesji zakupionej kilka lat wcześniej. Tu długie, także nocne godziny spędzała na adoracji Najświętszego Sakramentu w felicjańskim kościele, gdzie od 1884 r. Pan Jezus wystawiany jest codziennie. Poza tym haftowała szaty liturgiczne dla ubogich świątyń oraz pielęgnowała kwiaty w smoleńskim ogrodzie. Znany z literatury epizod o uderzeniu jej dyszlem ogrodowego wózka spowodował pogorszenie i tak nie najlepszego stanu zdrowia. Choroba raka przykuła Ją do łóżka. Dnia 12 sierpnia 1899 r. przyjęła sakrament chorych, a na kilka tygodni przed śmiercią doczekała się zatwierdzenia Zgromadzenia. W nocy 10 października 1899 r., odeszła do Pana po zasłużoną nagrodę.

Kult Matki Angeli rozwijał się po Jej śmierci. Jednak sytuacja polityczna państwa polskiego,w tym dwie wojny światowe, spowodowały odsunięcie terminu inicjacji procesu beatyfikacyjnego Założycielki felicjanek. Dopiero w 1949 r. kard. Adam Sapieha rozpoczął Proces Informacyjny. Wszystkie etapy tego procesu, określone prawem kanonicznym, trwały do 1969 r., kiedy to kardynał Karol Wojtyła dokonał zamknięcia procesu w Krakowie, a sprawę przejęła Stolica Apostolska. Dnia 2 kwietnia 1982 r. Święta Kongregacja w Rzymie wydała dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej. Po zatwierdzeniu cudu dokonanego za jej przyczyną, odbyła się uroczysta beatyfikacja Marii Angeli Truszkowskiej na Placu św. Piotra w Rzymie w pamiętnym dniu 18 kwietnia 1993 r.

Zgromadzenie zostało zatwierdzone przez papieża Leona XIII 191ipca 1899 r. Ostateczną aprobatę konstytucji otrzymało od Stolicy Apostolskiej w 1907 r. W 1989 r. zostały zatwierdzone konstytucje po dostosowaniu do nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego. Felicjanki, choć powstały w Polsce, są zgromadzeniem międzynarodowym. Zgromadzenie zorganizowane jest w 12 prowincji, z czego 3 są w Polsce: Kraków, Przemyśl, Warszawa, 7 prowincji w USA: Livonia, MI; Buffalo, NY; Lodi, NJ; Coraopolis, PA; Enfield, CT; Rio Rancho, NM, oraz 1 prowincja w Kanadzie i w Brazylii. Ponadto felicjanki pracują we Włoszech, Francji, Anglii, Meksyku, Estonii, na Ukrainie oraz prowadzą kilka placówek misyjnych w Kenii.

Kalisz:

Felicjanki przybyły do Kalisza w 1929 roku. Stało się to za sprawą Ks. Prałata Stefana Martuzalskiego - proboszcza parafii św. Gotarda na Rypinku, który pragnął wybudować szkołę. Z Felicjankami spotkał się w Ameryce, gdzie zbierał fundusze na budowę. Widząc ofiarną pracę Sióstr wśród Polonii, zapragnął je mieć w swojej parafii. Zarząd Generalny Zgromadzenia przyjął propozycję i w sierpniu 1929 roku pierwsze cztery Siostry przyjechały do Kalisza. Przez 10 lat Siostry prowadziły szkołę powszechną. W czasie II wojny światowej Siostry opiekowały się kościołem św. Gotarda, prowadziły akta parafialne i potajemnie przygotowywały dzieci do I spowiedzi i Komunii św.
Obecnie Siostry nadal pracują w parafii św. Gotarda prowadząc zakrystię i katechezę. Prowadzą też Przedszkole Integracyjne.

Duchowość:

Życie duchowe felicjanek opiera się na charyzmacie założycielki bł. Marii Angeli Truszkowskiej. Jej bezgraniczna miłość Boga objawiała się w całkowitym poddaniu Jego woli, czego wyrazem była współczująca miłość i miłosierdzie, ofiarna służba potrzebującym i troska o zbawienie wszystkich ludzi. Od początku istnienia zgromadzenia m. Angeli przyświecały ideały św. Franciszka. Jako zgromadzenie z natury apostolskie felicjanki wypełniają swoją misję w Kościele przez kontemplację i działalność. Starają się zachować harmonię pomiędzy modlitwą a pracą.

Eucharystia stanowi centrum felicjańskiej duchowości. Siostry starają się o wielką zażyłość z Chrystusem Eucharystycznym poprzez głębokie przeżywanie liturgii Mszy św. oraz trwanie w dziękczynieniu przez codzienną adorację Jezusa w Hostii, we wszystkich domach prowincjalnych zgromadzenia i częste nawiedzanie Najświętszego Sakramentu w ciągu dnia. Ewangeliczny wymiar duchowości felicjanek łączy się ściśle z jej eucharystycznym aspektem i jest mocno zakorzeniony w duchowości franciszkańskiej. Żyjąc we wspólnocie sióstr, współpracując ze swymi przełożonymi, felicjanki usiłują dorastać do wymiarów ewangelicznej wspólnoty, gdzie jeden duch Chrystusa winien ożywiać wszystkich.

Eklezjalny aspekt duchowości zgromadzenia tkwi korzeniami w regule franciszkańskiej. Dążenie każdej felicjanki do osobistej świętości oraz poświęcenie się służbie eklezjalnej ubogacają Mistyczne Ciało Chrystusa - Kościół. Miłość Kościoła wzywa do włączenia się w jego misję i dawania publicznego świadectwa wynikającego z życia konsekrowanego jako profetycznego znaku miłości Boga. Przez życie własnym charyzmatem felicjanki starają się być w stałej dyspozycyjności wobec Kościoła.

Życie codzienne sióstr, osobiste i wspólnotowe, przeniknięte jest kultem maryjnym prowadzącym do naśladowania Maryi. Na znak przynależności do Niej każda prowincja nosi Jej tytuł. Podobnie każda siostra przyjmuje imię Maria jako część swego zakonnego imienia. Uroczystości zakonne organizowane są najczęściej w Jej uroczystości i święta. Siostry często ponawiają zawierzenie się Maryi aktem ułożonym przez założycielkę.

Wymienione aspekty duchowości sióstr felicjanek najlepiej oddaje ich godło: Serce Maryi przeszyte mieczem, a w Nim krzyż z Hostią i skrzyżowane ręce Chrystusa i św. Franciszka. Szczególnie jest bliskie zgromadzeniu święto Niepokalanego Serca Maryi. Felicjanki czczą św. Franciszka z Asyżu jako Serafickiego Ojca, św. Feliksa z Kantalicjo, patrona zgromadzenia, i św. Józefa, jako opiekuna zgromadzenia. Liturgiczne święto bł. Marii Angeli Truszkowskiej, założycielki, obchodzą 10 października.

Działalność:

Felicjanki realizują swój charyzmat przez służenie dzieciom, osobom starszym, opuszczonym, samotnym, chronicznie chorym oraz rodzinom potrzebującym pomocy.

W Polsce zaangażowane są w różne prace apostolskie: katechizują dzieci i młodzież, prowadzą grupy modlitewne, organizują rekolekcje, dni skupienia dla dziewcząt, pracują jako organistki, kancelistki, zakrystianki, opiekują się chorymi. Prowadzą przedszkola, szkołę podstawową i gimnazjum w Warszawie, domy pomocy społecznej, dzienne ośrodki opieki dla osób starszych i świetlice dla dzieci. W kuchniach charytatywnych dożywiają dzieci, młodzież i dorosłych, znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej.

Siostry felicjanki oddają się też pracy misyjnej niosąc miłosierdzie Boga ludziom Czarnego Lądu w Kenii. Pracują też we Włoszech, Francji, Anglii, Estonii i na Ukrainie.

Spotkać je można również w różnych instytucjach Kościoła w Polsce, m.in. w kuriach biskupich.

W duchu założycielki felicjanki starają się być otwarte na potrzeby dzisiejszego świata, pragnąc czynić żywymi jej słowa: "Żadna nędza tak moralna, jak i materialna nie może być nam obojętna. Wszystkim bez wyjątku nieśmy pomoc... bo każdy jest bliźnim naszym!"

2005:

Według danych z dnia 1 stycznia, w Zgromadzeniu Sióstr Felicjanek jest: 1,966 sióstr profesek, 33 nowicjuszek, 18 postulantek, które żyją charyzmatem Błogosławionej Marii Angeli na kontynentach Afryki, Europy oraz Północnej i Południowej Ameryki, w jedenastu krajach:
• Anglia , Brazylia, Estonia , Francja, Kanada, Kenya, Meksyk, Polska, Stany Zjednoczone, Ukraina, Włochy.